domingo. 16.06.2024
Rocío Guerra, na última das batallas de mouros e cristiáns que contribuíu a recuperar. | FOTO: Xosé Lois Colmenero.
Rocío Guerra, na última das batallas de mouros e cristiáns que contribuíu a recuperar. | FOTO: Xosé Lois Colmenero.

Hai días. Hai días malos, mellores, destacados, inmellorables. E logo están os que habería que arrincar do almanaque antes de que saíse o sol. O deste domingo 27 de agosto é dos últimos. Se tivese ese poder, non só faría trizas a folla do mes, senón as de todo o ano. E tería detrás a todos os lazanos e lazanas e moitos e moitas que non o son pero nos que tamén deixas fonda pegada. 

Nada do que se poda dicir ou escribir aliviará a dor que todos sentidos dende o mediodía de onte. É tal o grao superlativo de inxustiza que se cometeu contigo, cas túas fillas, nai, pai, irmán, familia e amigos que custa crer que haxa alguén escribindo con cabeza o destino de cada un de nós. Non quixera verme na pel do párroco tentando explicar por que nesa estrada estaba o teu fin material -porque só será iso-. 

Non hai moitos días coincidía con túa nai nos baixos do hospital. Agardabamos pola quenda dunha analítica. O monitor non funcionaba. Corenta minutos de parola. Cinco despachounos falando do teu irmán. O resto só tivo unha protagonista: ti. Se a pantalla precisara brillo, chegaría cos dos ollos de Corona para iluminala. Non vin nai máis orgullosa da túa personalidade, forza, empatía, tolemia, compromiso, vitalidade e grande espíritu de sacrificio. Quen mellor que ela para sabelo, non si?

Podo dar boa fe dalgunhas desas virtudes. Desas ganas de recuperar, por exemplo, a batalla de mouros e cristiáns en Trez e de facer ás mulleres -ti entre elas-, tamén protagonistas. Dese convencimento de aposta polo rural máis enxebre e pola confraternización dos poucos que quedan nas aldeas, para que non perdan a ilusión de seguir facendo vida no medio do monte -só a alguén coma ti se lle ocorrería deixar Trez a escuras para darlle o toque tétrico ao Samaín nos momentos previos á queimada-.  

Vivo exemplo da festa, tamén da do senlleiro e enraizado entroido lazano, que vivías de xeito incombustible. Vímoste no deste ano, o teu derradeiro, nun papel que che encaixaba á perfección, o de vikinga. Por iso me sorprendeu, na última batalla de mouros e cristiáns, verte así tan devota, coma reflicte a miña imaxe que é a túa. Sei que eras unha infiltrada no bando dos do Apóstolo. A Rocío que tantos coñecimos encaixaba máis entre os norteafricanos. Muller de raza, de tribu, de noites de lúas enteiras, sacrificada, tenaz, loitadora e cunha sorte tan merecida como esquiva. 

Ese sorriso amplo, pícaro, profundo e sincero é xa patrimonio emocional dos lazanos, e de moitos que tivemos a fortuna de compartir un par de cañas contigo, suficientes para querer repetir. Deixas a moitos orfos -tamén a Jorge e á "Tilde"-. Volver a Laza será agora máis triste, perde un sol, pero Trez e Matamá ganan, por partida dobre, unha estrela. 

Rocío Guerra Requejo tiña 39 anos cando finou nun desgraciado accidente de tráfico na estrada que tantas veces percorreu. Será soterrada este martes 29 de agosto en Matamá, ás 18:00 horas. 

Os seus restos están sendo velados no Tanatorio La Paz, en Pazos. 

Todo o equipo de redación de Diario do Támega, co que tantas veces colaborou de xeito decidido e desinteresado, envíalle ás súas pequenas, irmán, nai e pai o noso máis profundo pésame por tan prematuro adeus. 

OBITUARIO | "Ro" Guerra, a raíña moura de Trez
Entrando en la página solicitada Saltar publicidad