OPINIÓN | A terra berra en silencio

Arde Ourense, e arde o mundo enteiro cada vez que unha chama morde o bosque. Non é só madeira o que se perde: é pel, é sangue, é alento. Cada piñeiro que cae no incendio é unha vértebra que se rompe na columna vertebral da Terra. Cada carballo que se derruba é un recendo que morre para sempre.

Non hai valados nin marcos cando a ferida é tan fonda. O fume non entende de concellos nin provincias: percorre o aire como un mensaxeiro de dor, entrando nas casas, nos pulmóns, nas palabras que xa non se din porque a gorxa está chea de cinza.

Hai mans que prenden lume sabendo que o lume devora todo. Mans que non miden, que non senten, que non lembran que ao queimar o monte están queimando tamén a sombra que un día lles acolleu, a auga que lles deu de beber, a terra que lles deu pan. É un acto de guerra contra o futuro, un disparo ao corazón do planeta.

Mais tamén hai mans que apagan, que levantan muros de suor contra as lapas. Homes e mulleres que, sen pedir nada, entran no inferno para que nós sigamos a vivir no paraíso que queda. Brigadas, bombeiros, veciños… heroes sen capa que cargan ás costas co peso dunha gratitude infinita.

Nós, os que quedamos, temos un pacto que cumprir: gardar, limpar, coidar. O monte non é só un lugar: é memoria, é lingua, é casa. Se o deixamos morrer, morremos nós. Se o mantemos vivo, herdamos vida.

E cando as lapas devoran o bosque, tamén levan consigo a maxia invisible: os ollos dos corzos, o canto da curuxa, o voo baixo do morcego, o latexo secreto das raíces. Seres pequenos e grandes que, sen sabermos, gardaban os nosos soños, as nosas esperanzas, a nosa propia vida. Unha vez queimados, non volverán coidarnos.

Non lles roubedes o futuro. Non vos queimedes a vós mesmos.